Sevgi sahiden neydi? Asya'nın dediği gibi iyilik miydi?, dostluk? Emek? Peki bunların hiçbiri olmasaydı sevgi olabilir miydi? Açıkçası cevabını bende bilmiyorum. Sevginin hatta saf sevginin sadece bir bebeğin gözlerinde annesine olan bakışını örnek gösterebilirim ya da en yakın hayvan dostlarımızın her seferinde bizi karşılıksız sevmesini ve bizden de sadece sıcak dolu sevgi beklemesini örnek gösterebilirim. Sevgi sadece karşı cinse olan duygularımızın çoğunluğu olduğunu söyleyemem ben. Sevgi karşılık beklemeden sokakta oynayan bir çocuğun başını sevdiğimizde içimizi ısıtan bir histtir. İlla karşı cinse gerek yok.
Tabii ki Asya sevginin emek olduğu konusu hakkında haklıydı. Bir çiçeği ele aldığımızda onu her gün düzenli sevdiğimizde düzenli bakımlarını yaptığımızda ona gerçekten emek verdiğimizde ve sabrettiğimizde bize gün gelir tüm ihtişamıyla güzelliklerini sunacaktır.
Sevgi, insanı, hayvanı, bitkiyi kısaca herhangi bir canlıyı karşılık beklemeden sevebilmektir. Belki zamanla emek gerektirir belki de sabır ancak gerçek saf sevgi hiç bir zaman karşılık istemez. Sadece sevmeyi ve sevilmeyi bekler o kadar.
Kendinizi ve çevrenizi sevmekten çekinmeyin.
Gününüz sevgiyle kalsın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder